«درود بر مردم ایران، من نجمه امینی ۲۳ساله از زندان مرکزی مشهد در تاریخ ۲۷ شهریور این پیام رو براتون میذارم. من بعد از ۸ماه که در بلاتکلیفی به سر میبردم توسط قاضی "آسیان" حکم اعدام من صادر شد. من امروز نمیخوام از خودم قهرمان بسازم، من فقط یک چیز میخوام "صدای من باشید". من یه دختر بی گناهم، یه جوان با کلی آرزو. من پدر و مادری دارم که چشم انتظار منن، خانواده ای که با ترس از دست دادن من شبشون رو صبح میکنن. من نمیخوام چیزی که از من باقی میمونه چند خط توی پرونده باشه. اگر صدای من به بیرون زندان رسید، اون رو چند لحظه نشنوید و بعد فراموش کنید. مردم من فقط عدالت و فرصت دفاع میخوام. از تمام وکلا و فعالان حقوق بشر درخواست میکنم پرونده ی من رو بررسی کنن، از سازمانهای بین المللی میخوام صدای من رو بشنون و درباره ی وضعیت و پروندم تحقیق و پیگیری کنن. نام من رو به خاطر بسپارید! شاید دیگه نتونم حرف بزنم اما تا وقتی زنده هستم یک امید دارم اینکه: پیش از اینکه طناب پایان زندگی من باشد، ایران آزاد و آبادم را ببینم.»
