این فعال صنفی معلمان در پایان درخواست کرد: "نگذارید این کودکان به دست فراموشی سپرده شوند. خانواده های داغدیده را به همدیگر نزدیک بکنید، آنها را در قالب یک انجمن و تشکل دادخواه سازماندهی بکنید."
پدر رها بهلولیپور در مراسم چهلم دخترش در فیروزآباد فارس، از حاضران خواست برای شادی روح دخترش کل بزنند.
او در سخنرانی خود رها را همان ماهی کوچولوی داستان صمد بهرنگی دانست و گفت: «مهم آن است که مرگ یا زندگی من چه تاثیری در زندگی دیگران خواهد داشت؛ زندگی و آسمانیشدن رها، مصداق واقعی زندگی تاثیرگذار بود. رها همان ماهی کوچولوی صمد بهرنگی است که از حوضچه و جویبار کوچک فیروزآباد، مسیر سخت و سنگلاخی را طی کرد و به دریای بیکران تهران و دانشگاه تهران پیوست».
رها بهلولیپور دانشجوی ۲۳ ساله دانشگاه تهران بود. او ۱۸ دی در جریان اعتراضات در میدان فاطمی تهران گلوله خورد و ۱۹ دی جان باخت. پیکرش در شهر زادگاهش، فیروزآباد، به خاک سپرده شد.
منبع: کانال تلگرامی " شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران "
🆔 @kashowra
روشن کردن شمع در گرامی داشت یاد عزیزان پر پر شده در اعتراضات دیماه ۱۴۰۴
درود بر عزیزانی که در راه آزادی، برابری و عدالت اجتماعی جانشان را از دست دادند.
یکشنبه ۳ اسفند ۱۴۰۴
منبع:
https://t.me/syndica_7tape
سلام مردم ایران
من محراب عبداللهزاده هستم. صدای من را از زندان مرکزی ارومیه میشنوید. و شاید این آخرین باری باشد که صدایم را میشنوید.
من را در اعتراضات سال ۱۴۰۱ توسط سپاه در ارومیه دستگیر کردند. ۲۵ ساله بودم که زندانی شدم. از همان روز اول بازداشت، با شکنجه و تهدید از من اعترافاتی گرفتند که همه کذب بود. هیچکدام از اتهامهایی که به من نسبت دادند حقیقت ندارد. این را خودشان هم میدانند. من بیگناهم. ...
نگذارید به ناحق طناب دار را به گردن من بیندازند. نگذارید پدر و مادر پیرم داغدار شوند.
اکنون دههاهزار بازداشتی اعتراضات اخیر زیر فشار و شکنجه قرار دارند و برای صدور احکام اعدام و زندانهای سنگین برای آنها برنامهریزی میشود. ما به همه مجامع بینالمللی برای اقدام فوری برای نجات این زندانیان فراخوان میدهیم. در همین حال از ابتدای بهمن ماه تا کنون بیش از ۳۰۰ زندانی شامل ۳ زن به دار آویخته شدهاند.
تجمع اعتراضی بازنشستگان کرمانشاه مقابل سازمان تامین اجتماعی، یکشنبه ۲۶ بهمن با شعارهای:
فریاد ، فریاد ، از اینهمه بیداد
ظلم و ستم فراوان، ما را کشاند خیابان
سفره ی بی نان ما، رنگین شد از خون ما
قتل عام معترض، محکومست، محکومست
بازماندگان دی ماه، همدردیم، همدردیم
نان میخواستیم ،منزلت، رگبار بستن به ملت
همبستگی اتحاد، پایان ظلم و بیداد
مذاکره یا کشتار، اوضاع اینه ستم کار
به کدام درد گریه کنیم؟
به اینکه کودک کار بودی و نانآور خانواده؟
به اینکه مادر نداشتی و پدرت معلول بود؟
یا به اینکه اصلا نفهمیدی کودکی چیست و نشکفته پژمرده شدی؟
جواد کاظمی، ۱۳ ساله،
۱۸ دیماه ساعت ۱۰ شب
در حصارک پایینِ اسلامشهر
با شلیک سه گلوله توسط نیروهای حکومتی کشته شد.
منبع : کانال تلگرامی "شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران"
- نامهایی که تکرارشان خواهیم کرد تا روز دادخواهی. نوشتن این فهرست آسان نیست. هر اسم با مکث میآید، بغضی بالا میزند و بعد دردی میماند که کشنده است.
- اینها کودک بودند؛ زندگی داشتند، شیطنت داشتند و رؤیا داشتند، اما دستهایی تصمیم گرفتند که زندگیشان قابل حذف است.
- این فهرست آرشیو مرگ نیست؛ کیفرخواستی است علیه سیستمی که کودک را نه صاحب زندگی، که مانعی برای بقای خود میبیند.
- اما ما ایستادهایم؛ در کنار خانوادهها، در کنار مادران و پدرانی که از دل سوگ، دادخواهی را برگزیدند، و در کنار دانشآموزانی که دیگر فقط «دانشآموز» نیستند، بلکه دادخواهان خون دوستانشاناند.
منبع : شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران
