ماشین اعدام و سرکوب حکومت مستبد حاکم همچنان به کار خود ادامه میدهد و روزانه شاهد اعدام زندانیان سیاسی و زندانیان جرایم عمومی در سراسر کشور هستیم.
آمار اعدامها در خردادماه سال جاری به حدود ۱۴۰ تن بالغ میشود.
کارنامه این حکومت پر از نقض گسترده و آشکار حقوق بشر و استفاده از اعدام به عنوان ابزاری برای سرکوب و ارعاب است. هزاران خانواده در ایران داغدار عزیزانی هستند که در فرآیندی غیر انسانی قربانی اراده سرکوبگر حکومت شدهاند. در این میان صدای پدری که میپرسد : «مزار پسرم کجاست؟» صدایی است که از عمق رنج و بیعدالتی برمیخیزد؛ پرسش پدر وحید بنیعامریان، زندانی سیاسی که به همراه پنج زندانی سیاسی دیگر در فروردینماه امسال در زندان قزلحصار اعدام شد، و دیگر خانوادههایی که جسد فرزندانشان را به آنها تحویل ندادند تنها یک مطالبه شخصی نیست، بلکه فریاد بسیاری از دادخواهان است که حتی از حق ابتدایی دانستن محل دفن عزیزانشان محروم شدهاند. این محرومیت ادامه مجازات پس از مرگ و نقض آشکار کرامت انسانی است. جایی که رنج نه پایان مییابد و نه حتی اجازه سوگواری مییابد.
در مقابل این سرکوبگریها و بربریت قرون وسطایی صدای زندانیان در کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» همچنان بلند است. آنان بدون توقف هر سهشنبه یادآوری میکنند که مجازات اعدام باید لغو شود و آزادی و برابری در ایران برقرار گردد.
