این فعال صنفی با بیان اینکه "دسترسی به آموزش بنیادی ترین و طبیعی ترین حق هر انسانی است" و اشاره به کالائی شدن آموزش در ایران، گفت: "آموزش برای این است که ما بتوانیم نابرابری ها را کاهش بدهیم ولی در ایران مدارس دارد نابرابری ها را افزایش می دهد."
در چنین شرایطی، مقاومت و مقابله با حکم غیرانسانی اعدام بسیار مهم و ضروری است. از همین رو، این کارزار کلیه فعالان سیاسی، حقوق بشری، صنفی، مدنی و تمامی وجدانهای بیدار در سراسر ایران را به مقابله و ایستادگی در برابر ماشین کشتاری فرا میخواند که روزانه و بدون توقف، جان مردم، شهروندان و زندانیان سیاسی را به اتهامات واهی میگیرد.
همچنین از ابتدای سال ۱۴۰۵ تاکنون ۳۷۸ تن اعدام شدهاند و از زمان روی کار آمدن دولت پزشکیان، این آمار از مرز ۴۰۰۰ تن گذشته است....اما در مقابل، کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» و زندانیان مقاوم، همچنان به ایستادگی و پایداری خود ادامه میدهند. در این هفته نیز جمعی از زندانیان زندان نور در استان گیلان به کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» پیوستند. این زندانیان تنها امیدشان را به توان جمعی خود، مردم و وجدانهای بیداری پیوند زدهاند که بدون توقف، در مقابل ماشین کشتار ایستادهاند و میجنگند.
اعتراض به وضعیت بد معیشتی، اعتراض به دست مزد های ناچیز و نامناسب، اعتراض به کالایی شدن درمان،آموزش و تحصیل، تحمیل فقر و نداری، فلاکت، اعتراض، به تورم، اعتراض به ستم و استثمار و تبعیض، دزدی و چپاول، اعتراض به نبود، رفاه، امنیت و آسایش.
* تامین و غارت کردند، ما رو بیچاره کردند
* خیزشها بار هیجانی دارند وهیجان خیلی سریع گسترش پیدا می کند، در صورتی که جنبش ها برنامه ریزی مشخصی دارند که محصول یک اراده مطالباتی و گاهاً سیاسی اند.
* پنج خیزش عمدۀ بزرگ و با جانفشانی و قدرت بیشمار مردم داشتیم که ماحصل اش آن چیزی نبود که ما می توانستیم به دست بیاوریم. اینکه برای رسیدن به اهداف - چه اقتصادی، چه سیاسی - هیچ راه میانبری وجود ندارد.
* رابطه سازی و تشکل توده ها در هر جا که ممکن است یک انباشتی را به همراه دارد که از اراده و آگاهی توده ها بلند می شود نه از تحلیل های تحمیلی که این جنبش سر یا مغز ندارد. بنا بر این، حرکتهای مطالباتی و سیاسی در ایران پیش از هر چیز نیاز به اراده متشکل توده ای تشکل گرا دارد و نه مغز متفکر تحلیلگر.
