به طوری که در سایه جنگ، ۲۳ زندانی سیاسی - امنیتی را از ابتدای سال ۱۴۰۵ تاکنون اعدام کرده است. علاوه بر اعدام زندانیان، جهت آزار و شکنجه خانوادههای آنها، پیکر بسیاری از زندانیان سیاسی از جمله ۶ عضو کارزار «سهشنبههای نه به اعدام»، وحید بنیعامریان، پویا قبادی، بابک علیپور، اکبر (شاهرخ) دانشورکار، محمد تقوی و ابوالحسن منتظر که چهل روز از اعدام آنها گذشته تاکنون به خانوادههایشان تحویل داده نشده است. دو خواهر شاهرخ دانشورکار، اعظم و اکرم دانشورکار، هم که برای پیگیری تحویل گرفتن پیکر برادرشان به پزشکی قانونی و دادگستری مراجعه کرده بودند، روز ۲۹ فروردین ۱۴۰۵ توسط ماموران امنیتی بازداشت شدند و به مکان نامعلوم منتقل گردیدهاند. این روند غیرانسانی، مصداق بارز ناپدیدسازی قهری است که در ماهها و سالهای پیش نیز سابقه زیادی در این حکومت داشتهاست.
در ادامه همین روند سرکوبگرانه، حاکمان ستمکار ولایت فقیه هفته گذشته سه زندانی سیاسی قیام دی ماه ۱۴۰۴ با اسامی ابراهیم دولتآبادی، مهدی رسولی و محمدرضا میری را در زندان وکیل آباد مشهد به دار آویختند. ما پیشتر نسبت به اعدام این سه زندانی سیاسی، در بیانیه کارزار، سه شنبه ۱۵ اردیبهشت، همراه با ذکر اسامی چند تن دیگر هشدار داده بودیم.
روز گذشته نیز یک زندانی دیگر به نام عرفان شکورزاده به اتهام جاسوسی در زندان قزلحصار اعدام شد.
در حال حاضر بسیاری از زندانیان سیاسی به ویژه بازداشتشدگان اخیر، در خطر جدی اعدام قرار دارند که از جمله میتوان به امیرمحمد زارع، محمدرضا عبداللهپور در زندان قزلحصار و علی پیشهور زاده در زندان لاکان رشت و زندانیان سیاسی بلوچ، ادهم نارویی، فرشید حسنزهی، حسین شاهوزهی، نسیمه اسلامزهی و سلیمان شهبخش اشاره نمود که در یک روند دادرسی ناعادلانه و غیرشفاف محاکمه شدهاند.
هر روز از کارزار «سهشنبههای نه به اعدام»، روزهای زنده ماندن وجدان جمعی است. روزهایی که در آن سکوت مرگبار را میشکند تا فریاد «زندگی» را به گوش جهانیان برساند.
ما اعضای این کارزار باور داریم که عدالت واقعی، در سولههای اعدام متولد نمیشود؛ بلکه در قلب بیدار، در آموزش و در دادگاههای عادلانه شکوفا میشود.
